Analiza płynności finansowej w pracy magisterskiej – jak nie popełnić kardynalnych błędów

 Najnowsze opinie o osobach piszących na zlecenie prace magisterskie, licencjackie i inne:  https://poradnikpisarski.manifo.com/blog/witamy-na-manifocom

Analiza płynności finansowej stanowi jeden z kluczowych elementów oceny kondycji ekonomicznej przedsiębiorstwa, a jednocześnie jeden z obszarów, w którym studenci przygotowujący prace magisterskie najczęściej popełniają poważne błędy metodologiczne, interpretacyjne oraz logiczne, wynikające zarówno z niewystarczającego zrozumienia istoty samego pojęcia płynności finansowej, jak i z mechanicznego, pozbawionego refleksji stosowania wskaźników finansowych bez odniesienia ich do kontekstu działalności analizowanego podmiotu. Płynność finansowa, rozumiana jako zdolność przedsiębiorstwa do terminowego regulowania bieżących zobowiązań krótkoterminowych, nie powinna być traktowana wyłącznie jako zestaw liczb wyliczonych na podstawie danych bilansowych, lecz jako złożony proces dynamiczny, który jest bezpośrednio powiązany z cyklem operacyjnym, strukturą aktywów obrotowych, polityką kredytową wobec kontrahentów oraz strategią zarządzania kapitałem obrotowym netto.

Jednym z kardynalnych błędów pojawiających się w pracach magisterskich jest utożsamianie analizy płynności finansowej wyłącznie z obliczeniem podstawowych wskaźników, takich jak wskaźnik płynności bieżącej, szybkiej czy gotówkowej, bez podjęcia próby ich pogłębionej interpretacji, co prowadzi do sytuacji, w której autor pracy ogranicza się do stwierdzeń o charakterze opisowym i tautologicznym, wskazując jedynie, że „wskaźnik wzrósł” lub „wskaźnik spadł”, nie wyjaśniając jednocześnie przyczyn tych zmian ani ich konsekwencji dla funkcjonowania przedsiębiorstwa. Takie podejście sprawia, że analiza traci swój naukowy charakter i nie wnosi żadnej wartości poznawczej, gdyż nie odpowiada na fundamentalne pytanie badawcze dotyczące tego, czy dana jednostka gospodarcza jest faktycznie zdolna do utrzymania równowagi finansowej w krótkim okresie.

Równie istotnym błędem, który należy bezwzględnie wyeliminować, jest bezkrytyczne stosowanie tzw. normatywnych przedziałów wartości wskaźników płynności finansowej, często przytaczanych w literaturze przedmiotu, bez uwzględnienia specyfiki branżowej, modelu biznesowego oraz skali działalności analizowanego przedsiębiorstwa, co może prowadzić do błędnych i uproszczonych wniosków, sugerujących np. nadpłynność lub zagrożenie niewypłacalnością, podczas gdy w rzeczywistości obserwowane wartości wskaźników są w pełni uzasadnione charakterem prowadzonej działalności. Przykładowo, przedsiębiorstwa handlowe, operujące na niskich marżach i wysokiej rotacji zapasów, mogą charakteryzować się niższym poziomem wskaźnika płynności bieżącej, co nie musi oznaczać problemów finansowych, lecz raczej efektywne zarządzanie kapitałem obrotowym.

Kolejnym kardynalnym uchybieniem w analizie płynności finansowej jest pomijanie aspektu czasowego oraz dynamiki zmian, polegające na analizie jednego roku obrachunkowego bez odniesienia do lat poprzednich, co uniemożliwia ocenę trendów oraz identyfikację potencjalnych zagrożeń lub pozytywnych tendencji w zakresie zdolności przedsiębiorstwa do regulowania zobowiązań bieżących. Analiza statyczna, oparta wyłącznie na danych bilansowych z jednego okresu, nie oddaje rzeczywistej sytuacji finansowej jednostki, gdyż nie uwzględnia sezonowości działalności, zmian w strukturze finansowania ani wpływu decyzji zarządczych podejmowanych w dłuższym horyzoncie czasowym.

Szczególnie poważnym błędem metodologicznym jest także nieuwzględnianie rachunku przepływów pieniężnych w analizie płynności finansowej, mimo że to właśnie przepływy pieniężne z działalności operacyjnej stanowią najbardziej wiarygodne źródło informacji o faktycznej zdolności przedsiębiorstwa do generowania środków pieniężnych, które mogą zostać przeznaczone na spłatę zobowiązań krótkoterminowych. Oparcie się wyłącznie na danych bilansowych może prowadzić do sytuacji paradoksalnych, w których przedsiębiorstwo wykazuje teoretycznie wysoką płynność finansową, podczas gdy w praktyce boryka się z problemami z terminowym regulowaniem płatności, wynikającymi z zamrożenia kapitału w należnościach lub zapasach.

Nie mniej istotnym błędem, często obserwowanym w pracach magisterskich, jest brak powiązania analizy płynności finansowej z pozostałymi obszarami analizy finansowej, takimi jak rentowność, zadłużenie czy efektywność wykorzystania majątku, co prowadzi do fragmentarycznego i niepełnego obrazu sytuacji finansowej przedsiębiorstwa. Płynność finansowa nie funkcjonuje bowiem w oderwaniu od innych kategorii ekonomicznych, a jej utrzymanie na bezpiecznym poziomie często wiąże się z kompromisami dotyczącymi poziomu rentowności czy struktury finansowania, które powinny zostać jasno zidentyfikowane i omówione w pracy dyplomowej.

Podsumowując, aby nie popełnić kardynalnych błędów w analizie płynności finansowej w pracy magisterskiej, konieczne jest odejście od schematycznego, odtwórczego podejścia na rzecz pogłębionej, krytycznej i kontekstowej analizy, która uwzględnia zarówno specyfikę badanego przedsiębiorstwa, jak i zależności zachodzące pomiędzy poszczególnymi obszarami jego działalności finansowej. Tylko takie podejście pozwala na sformułowanie rzetelnych, logicznie uzasadnionych wniosków, które spełniają wymogi pracy naukowej i jednocześnie świadczą o dojrzałości analitycznej autora.